Dalsze losy

W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym dziewiątym roku Miles Davis wraz z Gilem Evansem nagrał album, który przez ekspertów uważany jest za Jazzowy album wszechczasów. Słuchając tego albumu słychać, że muzyka płynie z serca muzyków. Aby nie być gołosłownym dam na to argument. Muzycy grający na płycie zobaczyli jedynie zarys harmoniczny utworów i to dopiero w dzień nagrania. Pozwoliło to na niezwykłą świeżość, unikatowość i spontaniczność improwizacji. Płyta ta dała Davisowi stałe miejsce w Hall of Fame Jazzu. Od tamtego czasu słyszysz Miles Davis, a myślisz Jazz. Po tym wielkim sukcesie zespół Milesa zaczął się rozpadać. Po kolei odchodzili od niego kolejni muzycy. Davis musiał złożyć zupełnie nową sekcję rytmiczną. Odszedł również jeden z saksofonistów. Miles znalazł jego następcę, jednak nie był z niego zadowolony. Zastępca szedł bardziej w stronę free jazzu, którym Miles gardził. Udało się jednak ostatecznie złożyć skład, który satysfakcjonował Milesa. Davis zaczął znów nagrywać płyty- i to jakie.